Kυριακή τῆς Ἀπόκρεω

Kυριακή τῆς Ἀπόκρεω

Φοβερά καί ἔντρομος εἶναι ἡ  ἡμέρα  ἐκείνη  τῆς  Δευτέρας τοῦ Χριστοῦ Παρουσίας, τῆς μελλούσης κρίσεως καί δικαίας ἀνταποδόσεως. Φρικτόν τό δικαστήριον, ὅταν ἑτοιμασθοῦν οἱ θρόνοι, τά βιβλία ἀνοίξουν, καί καθίση ὁ δίκαιος Κριτής, ἀπό ἀναριθμήτους Ἀγγέλους θεοπρεπῶς περικυκλούμενος καί ὡς Βασιλεύς τῶν ἁπάντων δορυφορούμενος, γιά νά κρίνη τόν κόσμον.

Ἀλλά ποιός θά ἠμπορέση νά ὑπομείνη τήν φοβεράν ἐκείνην ὀργήν, καί δικαίαν τοῦ δικαστοῦ ἀγανάκτησιν, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη θυμόν, κλαυθμόν, πικρίαν, φρίκην, φόβον, καί τρόμον ἐξαίσιον; ῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι θά ἔχουν πικρίαν στήν καρδίαν ἀνείκαστον, διότι ἔπταισαν τοῦ Θεοῦ ἁμαρτάνοντες• καί μέ τό  πῦρ αὐτοῦ θά ἀναλωθῆ καί θά ἐξαλειφθῆ ἡ γῆ ἅπασα, καί θά κάμη ὁ παντοκράτωρ Κύριος τήν συντέλειαν, γιά νά τούς δώση τήν πρέπουσαν παίδευσιν. Τί νά κάμωμεν τότε λοιπόν ὅλοι ἡμεῖς οἱ ταλαίπωροι, ὁποῦ τόσες ἀνομίες ἐπράξαμεν; Πῶς νά φύγωμεν τίς δεινές τιμωρίες τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως, τό σκότος τό ἐξώτερον, τόν βρυγμόν τῶν ὀδόντων, τά δεσμά τά ἄλυτα, τόν σκώληκα, τό πῦρ τό ἄσβεστον, τήν θλῖψιν, τήν στενοχωρίαν, τήν πικρίαν, τόν στεναγμόν καί τήν ὀδύνην;

῎Ας φρίξωμεν, λοιπόν, καί πικρῶς ἄς θρηνήσωμεν, ἀκούοντες αὐτά τά φοβερά διηγήματα, καί ἄς διορθωθῶμεν κἄν τώρα• καί πρό τῆς ὥρας ἐκείνης ἄς κλαύσωμεν πρόσκαιρα, ὅσοι ἐπράξαμεν καί πράττωμεν ἔργα, ἄξια  τοῦ  πυρός  καί  τοῦ  σκότους τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως• καί ἄς κάμωμεν ἱκανήν μετάνοιαν τώρα, πού χρήζουν τά δάκρυα, διά νά μή θρηνῶμεν  αἰωνίως χωρίς ὠφέλειαν καί νόημα. Ἡ ζωή μας ἐτούτη ἡ πρόσκαιρος περνᾶ καί διαβαίνει γρήγορα, καί ὁ θάνατος ἐγγίζει νά μᾶς θερίση• κατόπιν δέ μᾶς ἀναμένει ἡ φοβερά ἐκείνη κρίσις καί ἀλάθητος ἀνταπόδοσις.

Πρός φόβον καί διόρθωσιν τῶν ἀκροατῶν διηγεῖται ὁ Δεσπότης Χριστός καί Θεός μας τήν Δευτέραν  Παρουσίαν  Του• διότι στήν πρώτη του ἔλευσιν, ὅταν ἐνηθρώπησεν γιά νά μᾶς σώση, ἦλθεν μέ πολλήν πτωχείαν καί καταφρόνησιν, μέ ὕβριν καί ὀνειδισμόν ἑκούσιον. Στήν δευτέραν παρουσίαν Του μέλλει νά ἔλθη μέ θείαν δόξαν καί δύναμιν.

Πρῶτον δέ, χωρίζει τούς δικαίους ἀπό τούς ἁμαρτωλούς ὁ Κύριος, καί τούς βάνει στό δεξιόν μέρος, ἐλευθερώνωντάς τους ἀπό κάθε δειλίαν καί φόβον• διότι τώρα εὑρίσκονται ἀνακατωμένοι οἱ ἁμαρτωλοί καί οἱ δίκαιοι, ὅμως τότε τούς ξεχωρίζει μέ πολλήν ἀκρίβειαν. Καί καλεῖ τούς μέν δικαίους πρόβατα γιά τήν ἡμερότητα καί πραότητα των, καί γιά τόν καρπόν πού μᾶς ἔδωσαν καί τήν πολλήν ὠφέλειαν διά τῆς ἐνθέου πολιτείας τους. Καθώς μᾶς ὠφελοῦν τά πρόβατα, καί τό μαλλί μᾶς δίδουν, ἔτσι καί αὐτοί μᾶς παρέχουν σκέπην θείαν καί πνευματικήν βοήθειαν, καί γάλα μᾶς ποτίζουν, δηλαδή χαρίζουν στίς ψυχές μας τροφήν ἁρμοδίαν καί πρέπουσαν, ὠφέλιμον καί σωτήριον. Τούς δέ ἁμαρτωλούς ὀνομάζει ἐρίφια, διότι περιπατοῦν στούς γκρεμνούς τῆς ἀνομίας, ὡς ἄτακτα καί ἄκαρπα.

Τότε ἐρεῖ ὁ Βασιλεύς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὑτοῦ: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου…» ῎Ω φωνῆς ποθεινοτάτης καί γλυκυτάτης! ὤ τιμή ἄῤῥητος, καί ἀνέκφραστος! Οἱ εὐλογημένοι, λέγει, τοῦ Πατρός μου,  οἱ  ἐπαινεμένοι  καί  διαλεγμένοι,  οἱ  ἄξιοι γιά τήν Βασιλείαν, ὁποῦ σᾶς ἡτοιμάσθη ἀπό τήν ἀρχήν τοῦ Κόσμου. Τό καλύτερον λοιπόν τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ φιλοπτωχεία, ἡ εὐσπλαγχνία καί συμπάθεια, διότι σὲ καμμίαν ἄλλην ἀρετήν δέν εὐχαριστεῖται τοσοῦτον ὁ πολυέλεος Κύριος, ὅσον στήν ἐλεημοσύνην πρός τούς πτωχούς. Μέ τήν φιλανθρωπίαν ἀντιδίδεται τό φιλάνθρωπον, καί ἀπολαμβάνομεν τῷ ὁμοίῳ τό ὅμοιον. ῎Ω χαρά στούς δικαίους, πού ἀπολαμβάνουν μεγάλες ἀμοιβές διά μικρά κατορθώματα, διότι ὅσους κόπους ὑπέμειναν  ἐδῶ  πρόσκαιρα, δέν ἦσαν ἀντάξιοι τοσαύτης μακαριότητος. Ἀλλοίμονον δέ στούς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς, διότι γιά μικράν πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν, ἀντιλαμβάνουν θλῖψιν καί τιμωρίαν αἰώνιον.

Τότε ἐρεῖ  καί  τοῖς  ἐξ  εὐωνύμων: «Πορεύεσθε ἀπ’  ἐμοῦ  οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ Διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ…» Ὁ μέν δίκαιος καί ἐλεήμων κληρονομεῖ τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, διότι κατώρθωσε τήν ἀγάπην, τῶν ἀρετῶν τό κεφάλαιον• ὁ δέ ἀνελεήμων καί ἄδικος ἀποπέμπεται εἰς τό ἀτελεύτητον πῦρ, διότι εἶχε τό μῖσος, πού εἶναι ὅλων τῶν κακῶν τό κεφάλαιον. Καί ὁ μέν ἐλεήμων τόν ἐλεήμονα Θεόν ἐμιμήθη, ὁ δέ ἀνελεήμων τόν ἀνελεήμονα καί μισάνθρωπον διάβολον.

Ὁ πανάγαθος Θεός δέν ἡτοίμασε τό πῦρ γιά τόν  ἄνθρωπον, οὔτε ἔκαμε τήν κόλασιν γιά τούς ἀνθρώπους, ἀλλά γιά τόν διάβολον• ἀλλά ἡμεῖς οἱ ἄφρονες καί ἀχάριστοι, μέ τίς ἀνο-μίες μας, γινόμεθα ὑπόδικοι τῆς κολάσεως. Δέν ἐλέγχει τόσον τούς ἁμαρτήσαντας, ὡς πόρνους καί ἅρπαγες καί ἄλλα  παρόμοια, ἀλλά διότι τούς πτωχούς δέν  ἠλέησαν,  καί  τούς  ἔχοντας  ἀνάγκη δέν ἐβοήθησαν. Ἐπειδή εἶναι φανερόν ὅτι, ὅσα ἔχουν ἀνάγκην οἱ πλούσιοι, περισσότερα ἀπό  ὅσα  χρειάζονται,  τά  ἅρπαξαν ἀπό τούς πτωχούς, οἱ ὁποῖοι τά  ἔχουν  ἀνάγκην,  καί  δέν τούς εὐσπλαγχνίσθησαν.

῎Ας προφθάσωμεν, λοιπόν, τό πρόσωπον τοῦ δικαίου Κριτοῦ μέ ἐξομολόγησιν καί ἄς θεραπεύσωμεν τόν Χριστόν μέ στεναγμούς καί δάκρυα• ἄς θρέψωμεν τούς πτωχούς, γιά νά κατατρυφῶμεν πάντοτε σ’ ἐκείνην τήν Δεσποτικήν τράπεζαν• ἄς ποτίσωμεν τούς διψῶντας, διά νά αὐλισθῶμεν στό ὕδωρ τῆς ἀναπαύσεως. ῎Ας ὑποδεχθῶμεν ξένους ἀστέγους, καί γυμνούς ἄς ἐνδύσωμεν, γιά νά συγκατοικήσωμεν στήν σκέπην τοῦ οὐρανίου Βασιλέως καί νά συνευφραινώμεθα μαζί μέ τούς Ἀγγέλους εἰς τόν Παράδεισον πάντοτε. ῎Ας ἐπισκεπτώμεθα ἀσθενεῖς καί φυλακισμένους, διά νά βαστάση ὁ  Κύριος  τίς  ἀσθένειες  μας  καί μᾶς λυτρώση ἀπό ἐκείνην τήν φοβεράν φυλακήν τῆς κολάσεως.
 
῎Ας βιάσωμεν τήν ἄσπλαγχνόν μας γνώμην καί ἄς δίδωμεν ἐλεημοσύνην, ὅσον ἠμποροῦμεν, ἐπειδή μεγάλην δύναμιν ἔχει αὐτή ἡ ἀρετή τῆς συμπαθείας, καί πολλήν παῤῥησίαν πρός τόν Θεόν• διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ», καί Ἐκεῖνος θέλει μᾶς πληρώση πλουσιοπάροχα τήν ἡμέραν ἐκείνην τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως καί ἀνταποδόσεως. Ἀμήν, γένοιτο.


ΠΡΟΪΟΝΤΑ