Kυριακή τοῦ Ἀσώτου

Kυριακή τοῦ Ἀσώτου

Πάντοτε ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός καί φιλάνθρωπος πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους, καί περίσσια μακρόθυμος, ἀλλά ἰδαιτέρως φανερώνει τήν πολλήν του ἀγαθότητα πρός τούς ἁμαρτάνοντας. Ἠξεύρει ὁ πάνσοφος Θεός ὅτι, ἐάν φοβίση ἐκεῖνον ὁπού τοῦ ἔπταισε, τόν κάμνει νά πέση σὲ ἀπόγνωσι, καί ἄν μακαρίση τόν δίκαιον, τόν κάμνει πρός τήν ἀρετήν ἀμελέστερον. Γι’ αὐτό τόν μέν ἁμαρτωλόν ἐλεεῖ, τόν δέ δίκαιον ἐκφοβίζει, ὡς φοβερός ὁπού εἶναι πρός τούς Ἁγίους. Ζητώντας, λοιπόν, καί ἐπιθυμώντας τήν σωτηρία τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς εὔσπλαγχνος,  μᾶς  διδάσκει καθ’ ἑκάστην πρός ἐπιστροφήν καί μετάνοιαν μέ διαφόρους λόγους καί παραβολές, παρακινώντας μας πρός διόρθωσι.

«῎Ανθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς, καί εἶπε πρός τόν πατέρα του ὁ νεώτερος• Πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας». Αὐτή ἡ παραβολή φανερώνει καί μᾶς ἀποδεικνύει τήν δύναμιν τῆς μετανοίας τοῦ ἐπιστρέφοντος ἁμαρτωλοῦ, καί τῆς θείας φιλανθρωπίας τό ἄπειρον μέγεθος, μέ τήν ὁποίαν παρακινεῖ καί προτρέπει τούς ἁμαρτωλούς πρός μετάνοιαν, κράζοντας ἄνθρωπον τόν φιλάνθρωπον Θεόν καί Πατέρα, υἱούς δέ τά δύο τάγματα τῶν ἀνθρώπων, ἤτοι τούς δικαίους καί τούς ἁμαρτωλούς.

Ἐπειδή ἡ δικαιοσύνη εἶναι τό ἀρχαιότερον πρᾶγμα καί κτῆμα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, γι’ αὐτό καί μεγαλύτερος υἱός ὁ δίκαιος ὀνομάζεται, ὡς ἔχει τήν δικαιοσύνην ἀρχαιοτέρα, διότι ἀπό τήν ἀρχήν εἶχεν ἡ φύσις τῆς ἀνθρωπότητος τόν στολισμόν καί εὐπρέπεια τῆς δικαιοσύνης ἀπό τήν θείαν δημιουργίαν.

Ἐπειδή ἡ ἁμαρτία ἔγινε ὕστερα, γι’ αὐτό καί ὁ ἁμαρτωλός νεώτερος ὀνομάζεται, γιατί ἔχει καί τό νοῦν καί τό φρόνημα ἄστατα καί ἀβέβαια. Τί λοιπόν ἔκαμεν ὁ νεώτερος υἱός παίρνοντας τήν οὐσίαν; Ἐπούλησε τό μερίδιον του, καί κακῶς πολιτευόμενος, ἐξόδιασε τά χρήματα ζῶν ἀσώτως.

῞Εως ὅτου εὑρίσκεται ὁ ἄνθρωπος πλησίον τοῦ Θεοῦ, δέν πράττει κανέν ἔργον ἀπωλείας ἄξιον. Γι’ αὐτό καί ὁ Προφήτης ἔλεγε: «ἔβλεπα τόν Κύριον ἔμπροσθέν μου πάντοτε, καί ἦτον εἰς τά δεξιά μου, διά νά μή σαλευθῶ, δηλαδή νά μή πέσω εἰς κάποιαν ἁμαρτίαν». Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀρχή καί αἰτία τῆς σωτηρίας μας, καί ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ μᾶς γίνεται πρόξενος ὅλων τῶν ἀγαθῶν• καί οὔτε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι χωρίς νόμον, οὔτε ὁ νόμος χωρίς φόβον, διότι ὁ νόμος ἔχει τόν φόβον διά ὑπηρέτην τῶν προσταγμάτων του, καί ὁ φόβος ἔχει τόν νόμον δικαστήν τῶν προστάξεων. Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, καί μᾶς κάμνει νά φεύγωμεν τίς παγίδες τοῦ θανάτου, καί νά εὑρίσκωμεν ζωήν αἰώνιον.

Νά ἠξεύρωμεν καί τοῦτο• ὅτι δέν ἔρχεται ἡ πεῖνα ἀμέσως ἀφότου ἁμαρτήση ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά ὅταν παραμείνη πολύ καιρόν στήν ἁμαρτία, καί καταχαλάση ὅλον τόν πλοῦτον τῶν ἀρετῶν. Τοῦ μέν, λοιπόν, φρονίμου ἀνθρώπου εἶναι γνώρισμα, ἀμέσως ὁποῦ πράξη τήν ἁμαρτία, νά τρέξη στήν μετάνοιαν, τοῦ δέ ἄφρονος, νά καταφρονῆ τοιαύτην πολύτιμον χάριν, καί νά χρονίζη στήν λάσπην καί τόν βόρβορον τῆς ἁμαρτίας. Ὁ ἄνθρωπος πού συνηθίση στίς ἡδονές τοῦ κόσμου, δέν παύει νά προκόπτη στό χειρότερον, ἀλλά κάθε ἡμέρα ἀναζητᾶ νά θεραπεύη τήν σάρκα, καί νά κάμνη τό θέλημά της. Ἐπιθυμεῖ ὁ ἐλεεινός ἄνθρωπος νά χορτάση τήν ἁμαρτίαν, διότι ὅποιος στίς ἡδονές συνηθίσει, δέν χορταίνει πώποτε, ἐπειδή ἡ ἀπόλαυσις καί γλυ- κύτης τῆς ἁμαρτίας δέν μένει, οὔτε κρατεῖ σὲ ὥραν πολλήν, ἀλλά σὲ μίαν στιγμήν γίνεται καί ἀπογίνεται.

Ὁ μετανοῶν δέν φαντάζεται Βασιλεία οὐράνιον, δέν κρίνει τόν ἑαυτόν του ἄξιον ζωῆς αἰωνίου, ἀλλά μόνον προσεύχεται νά φύγη τήν τιμωρία τῆς γεέννης. Μόνον πού ἔβαλεν στό νοῦν του νά μετανοήση ὁ ἄσωτος, καί ὁ Πατήρ μέ τήν φιλανθρωπίαν ἀμέσως ἔφθασεν. Δέν περίμενε νά δεχθῆ τήν ἐξομολόγησιν, ἀλλά τόν ἐπρόλαβε, κατά τό εἰρημένον: «ἰδού ἐγώ πάρειμι». Εἶδε τόν υἱόν ἀπό μακρυά ἐρχόμενον, καί τόν προλαμβάνει χαίρων. Προφθάνει ὁ ἀόργητος καί φιλάνθρωπος, καί ἄν δέν ἐκαρτέρησε τόν υἱόν νά ἀκούση τά λόγια τῆς ἐξομολογήσεώς του, ἀλλά προλαμβάνει τόν ἄσωτον, καί μέ πολλήν ἀγάπην τόν καταφιλεῖ.

Μόνον τήν πρόθεσιν βλέπει ὁ Θεός τοῦ ἁμαρτωλοῦ, καί τήν ἐξ ὅλης ψυχῆς μετάνοιαν, καί τήν συντριβήν τῆς καρδίας του καί τόν δέχεται μετά χαρᾶς, προχέωντας τήν ἐλεημοσύνην. Καί τρέχει σ’ αὐτόν, καί πίπτοντας στόν τράχηλον αὐτοῦ, τόν ἀσπάζεται, διότι γι’ αὐτό ἦλθεν στόν κόσμον, γιά νά σώση τούς ἁμαρτωλούς, ὅπως καί τόν παρόντα ἄσωτον ἔσωσεν. Κάθε ἕνας πού ἐπιστρέφει ἀπό τήν ἁμαρτίαν, καί ἀξιωθῆ νά κοινωνήση τά θεῖα μυστήρια, γίνεται στόν Θεόν καί Πατέρα καί στούς Ἀγγέλους αἴτιος εὐφροσύνης πολλῆς καί ἀγαλλιάσεως, ἐπειδή ἦταν νεκρός καί ἀνέζησεν, καί ἀπολωλώς καί εὑρέθη.
῎Ας μετανοήσωμεν, λοιπόν, τώρα πού ἠμποροῦμεν ἀδελφοί, διότι δέν γνωρίζομεν τί θέλει μᾶς τύχη ἕως τήν αὔριον. ῎Ας κλαύσωμεν ἱκανῶς ἐδῶ πρόσκαιρα, ὅπου χρήζουν τά δάκρυα, γιά νά μή θρηνῶμεν ἐκεῖ ἀνωφέλευτα, διότι μετά θάνατον δέν ὠφελεῖ καθόλου ἡ μετάνοια.  ῎Ας  κακοπαθήσωμεν  πρόσκαιρα, γιά νά εὕρωμεν εὐρυχωρίαν αἰώνιον καί ἀπόλαυσιν ἀκατάπαυστον, χαράν ἄῤῥητον καί εὐφροσύνην ἀνέκφραστον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν• ᾧ πρέπει δόξα, κράτος, τιμή, καί προσκύνησις, σύν Πατρί καί Ἁγίῳ Πνεύματι. Ἀμήν.


ΠΡΟΪΟΝΤΑ