Ἡ θεραπεία τῆς θυγατρός τῆς Χαναναίας. Κυριακή ΙZ΄ Ματθαίου.

Κυριακή ΙZ΄ Ματθαίου.| Ἡ θεραπεία τῆς θυγατρός τῆς Χαναναίας.

Μεγάλον ἐφόδιον τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ καταφυγή  του στήν προσευχήν, ὅταν γίνεται μέ καθαρήν διάνοιαν. Ὁ Θεός ὑπακούει, ὅταν τό αἴτημα τοῦ εὐχομένου εἶναι πρός τό συμφέρον του, διότι πολλές φορές εἶναι καλύτερον νά μήν εἰσακουσθῆς, πάρεξ νά λάβης τήν αἴτησιν σου εἰς βλάβην. Ἀπό δέ τήν σημερινήν Χαναναίαν πληροφορούμεθα πόσον καλόν καί ὠφέλιμον εἶναι ἡ ἐπιμονή καί ὑπομονή τῆς προσευχῆς, ἕως ὅτου ἐπιτύχῃ κάποιος τοῦ ποθουμένου.

Μία γυναῖκα Χαναναία ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἀπό τά σύνορα της, ἐφώναξε δυνατά πρός τόν Ἰησοῦν καί εἶπεν• «ἐλέησέ με, Κύριε, υἱέ τοῦ Δαυΐδ• ἡ κόρη μου βασανίζεται φοβερά ἀπό τό δαιμόνιον πού ἔχει μέσα της». Ἀφοῦ λοιπόν τόν ἐπλησίασεν τίποτε ἄλλο δέν τοῦ λέγει, ἀλλά μόνον ̔̔ἐλέησέ με’’, καί μέ τήν κραυγή της προσείλκυσε πολύ πλῆθος ἀνθρώπων. Ἦτο ἐλεεινόν θέαμα νά βλέπη κανείς μία γυναῖκα νά φωνάζη μέ τόσον πόνον καί μάλιστα γυναῖκα μητέρα καί  νά  παρακαλῆ  διά  τήν  θυγατέρα της πού εὑρίσκετο εἰς τόσον θλιβεράν κατάστασιν.  Ἀφοῦ  ἀνέφερε τήν συμφοράν της καί τήν χειροτέρευσιν τῆς ἀσθενείας, ἐπικαλεῖται τήν εὐσπλαγχνίαν τοῦ Κυρίου. Καί δέν λέγει, «ἐλέησε τήν θυγατέρα μου», ἀλλά «ἐλέησέ με».

«Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱέ τοῦ Δαυΐδ». Μέ τά λόγια αὐτά ἡ Χαναναία ὡμολόγησεν τήν ἀκρίβειαν τῆς πίστεως καί τόν ἐκάλεσεν Θεόν καί ἄνθρωπον. Ὁ Χριστός δέν τῆς ἀπεκρίθη, ὄχι γιά καταφρόνησιν, ἀλλά γιά νά φανερώση τήν ἐπίμονον πίστιν καί τήν πολλήν καρτερίαν τῆς γυναικός. Προσελθόντες οἱ Μαθηταί λέγουν• «ἐπάκουσον αὐτήν καί ἀπόλυσον, γιά νά μή φωνάζη ὀπίσω μας». Ὁ Χριστός ἀπήντησεν• «δέν ἀπεστάλην παρά μόνον γιά τά χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραήλ». Ἡ σιωπή ἀλλά καί ὁ λόγος αὐτός ἦταν ἀρκετά νά  τήν  ὁδηγήσουν  εἰς  τήν  ἀπελπισίαν τήν  γυναῖκα.  Τί  κάμνει  ὅμως  αὐτή;  Πλησιάζει  ἀκόμη  περισσότερον καί πίπτουσα κατά γῆς μέ δάκρυα τόν προσκυνεῖ λέγουσα• ̔̔Κύριε, βοήθησέ με’’. ῞Εως ἐκείνην τήν ὥραν δέν ἐτόλμησεν ἡ Χαναναία νά κυττάξη τόν Χριστόν κατά πρόσωπον, ἐπειδή ἐνόμιζεν ὅτι δέν ἦτον ἀξία εἰς αὐτό ἡ ἀξιέπαινος.

Ἀποκριθείς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν• «δέν εἶναι καλόν νά λάβη κανείς τόν ἄρτον τῶν παιδιῶν του, καί νά τόν δώση στούς σκύλους». ῎Αρτον θεωρεῖ ὄχι μόνον τήν σωματικήν ἀλλά καί τήν ψυχικήν θεραπείαν. Κυνάρια ἀποκάλεσεν τά τέκνα τά προερχόμενα ἐκ τῆς εἰδωλολατρείας. Θαυμάσατε ὅμως, ἀδελφοί, γνῶσιν καί σύνεσιν γυναικός ἡ  ὁποία  ἁρπάζει  τά  λόγια  τοῦ  Χριστοῦ καί τά μετασκευάζει σὲ ἰδικήν της βοήθειαν λέγουσα• «Ναί, Κύριε, καί τά κυνάρια τρέφονται ἀπό τά ψίχουλα πού πίπτουν ἀπό τήν τράπεζαν τῶν κυρίων αὐτῶν».

Τρεῖς ἀρετὲς ἔδειξεν ἡ ἀξιΰμνηστος Χαναναία στήν παροῦσαν ὑπόθεσιν• πρῶτον, τήν ἀκράδαντον πίστιν, διότι ἄν καί τήν ἐδοκίμασεν ὁ Χριστός, αὐτή δέν ἀπελπίσθη• δεύτερον, τήν ταπείνωσιν, διότι ὡμολόγησεν πώς ἦτον κυνάριον• καί, τρίτον, τήν γνῶσιν καί σύνεσιν ἐπειδή τήν συνηγορίαν της μέ βάσιν τά δεσποτικά λόγια• Τελικῶς ἐπέτυχεν καί τοῦ αἰτήματος καί ἠξιώθη καί τοῦ ἐπαίνου. «Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις, ἄς γίνη καθώς θέλεις».

Μανθάνομεν, ἀκόμη, ὅτι ὁ Κύριος θέλει νά τόν παρακαλοῦμεν καί ἡμεῖς, καί ὄχι νά ἀναθέτωμεν σὲ ἄλλους νά προσεύχωνται γιὰ μᾶς. Οἱ Ἀπόστολοι παρεκάλεσαν τόν Ἰησοῦν γιά τήν Χαναναίαν καί δέν ἔκαμε τό αἴτημά τους, καί τό ἐπέτυχεν αὐτή μέ τήν μεγάλην πίστιν καί καρτερίαν της.

Εἶναι μικρός ὁ λόγος νά εἰποῦμεν τό «ἐλέησόν με», ἀλλά εἶναι μεγάλο τό πέλαγος τῆς εὐσπλαγχνίας• ἐκεῖ ὁπού ὑπάρχει ἐλεημοσύνη, εὑρίσκονται ὅλα τά ἀγαθά• καί σωτηρία  καί  ἄφεσις. Πολλοί εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά ἐπειδή ὁ νοῦς εἶναι σκορπισμένος στά σωματικά καί γήϊνα, ἐξέρχονται καί δέν ἠξεύρουν τί εἶπαν καί ἄν εἶπαν. Τό σῶμα ἦτον εἰς τόν ναόν καί ὁ νοῦς στήν πραγματείαν τό στόμα ηὔχετο καί ὁ νοῦς ἐμολύνετο.

Ἐάν, λοιπόν, ἐξετάση ὁ Κύριος τήν ὀκνηρίαν καί ἀμέλειαν μας, διότι, ἄν καί τόν παρακαλοῦμεν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, δέν ἔχομεν τήν ἀπαιτουμένην προσοχήν καί εὐλάβειαν, ὅσην ἔχουν οἱ δοῦλοι πρός τούς κυρίους τους καί οἱ στρατιῶτες πρός τούς ἡγεμόνες, ποίαν ἀπολογίαν θά δώσωμεν; ῞Οταν συναντώμεθα μέ τόν Βασιλέα πάσης τῆς κτίσεως, γιά νά ζητήσωμεν ἁμαρτημάτων συγχώρησιν καί ἀμελοῦμεν, τότε ποίαν ἄφεσιν πταισμάτων θά λάβωμεν; Ἐάν δέ καί ἐξετάση ὁ Κύριος τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες καί ἀκαθάρτους λογισμούς πού ἔχομεν στήν διάνοιαν μας, ποίας καταδίκης δέν εἴμεθα ἄξιοι οἱ ταλαίπωροι;

῎Ας εὐχώμεθα, λοιπόν ἀδελφοί, μέ πίστιν καί ταπείνωσιν ὅπως λάβωμεν ἐκεῖνα τά αἰώνια ἀγαθά καί τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτημάτων, μέ τήν χάριν καί τήν φιλανθρωπίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στόν ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ δύναμις σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί  στούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


ΠΡΟΪΟΝΤΑ