Κυριακή  ΙΔ΄  Ματθαίου | Ἡ παραβολή τῶν βασιλικῶν γάμων

Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου | Ἡ παραβολή τῶν βασιλικῶν γάμων

Ὁ ἐπουράνιος Βασιλεύς μᾶς προσκαλεῖ μέ τήν σημερινήν Εὐαγγελικήν περικοπήν στούς γάμους τοῦ Υἱοῦ του, καί ἡμεῖς οἱ ἄφρονες, ἀντί νά συμμετάσχωμεν, προτιμοῦμεν τίς βιωτικές μέριμνες, μέ ἀποτέλεσμα νά παροργίσωμεν τόν πλουσιόδωρον Βασιλέα καί νά μᾶς παραδίδη γιά τήν ἀχαριστίαν μας στήν αἰωνίαν κόλασιν.

«Ἦλθεν ἡ ὥρα τῶν γάμων καί ἐπειδή δέν εἶχον προσέλθει ἀκόμη οἱ καλεσμένοι ἀπέστειλεν ὁ Βασιλεύς τούς δούλους του νά τούς καλέση. Αὐτοί ἀδιαφόρησαν καί ἔφυγεν ὁ καθένας εἰς τήν ἀπασχόλησιν του. Οἱ ὑπόλοιποι, ἀφοῦ ἔπιασαν τούς δούλους του, ἄλλους ἔδειραν ἄλλους ἐφόνευσαν. Ἀκούσας ὁ Βασιλεύς, ὠργίσθη καί ἔπεμψεν στρατόν καί ἐφόνευσε τούς φονεῖς ἐκείνους καί κατέκαυσεν τήν πόλιν. Τότε, λέγει πρός τούς δούλους του• ὁ μέν γάμος εἶναι ἕτοιμος, οἱ δέ καλεσμένοι δέν ἦσαν ἄξιοι• λοιπόν πηγαίνετε στούς δρόμους καί τά τρίστρατα καί καλέσατε ὅσους εὕρητε, διότι τό τραπέζι εἶναι ἕτοιμον»

῎Ανθρωπος Βασιλεύς λέγεται ὁ Θεός Πατήρ, καί νυμφίος ὁ Υἱός καί Λόγος του. Νύμφη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί ἡμεῖς ὁ Χριστώνυμος λαός. Γάμος εἶναι ἡ ἁρμονία καί ἕνωσις τοῦ Υἱοῦ μέ μᾶς πού ἐγενήθημεν κοινωνοί τῆς θείας φύσεως, καί ὀνομάζει γάμον αὐτήν τήν ἕνωσιν, γιά τόν πόθον πού ἔχει ὁ Θεός γιά τό πλάσμα του. Καί δέν εἶπεν γάμον, ἀλλά γάμους, φανερώνοντας ἔτσι τὶς πολλὲς οἰκειώσεις ἑνώσεως πρός τόν Θεόν καί Σωτῆρα μας. Διότι δέν γίνεται ἡ ἕνωσις μ’ ἕνα τρόπον, ἀλλά μέ πολλούς. ῎Αλλοι ἑνώνονται μέ τόν Νυμφίον μέ παρθενίαν καί καθαρότητα, ἕτεροι μέ ἐλεημοσύνην καί ἱλαράν μετάδοσιν, ἄλλοι διδάσκοντες, καί ἄλλοι ὑπακούοντες ἀναχωροῦντες καί ἡσυχάζοντες.

Ὁ Θεός καί Πατήρ, ὡς ἀγαθός, ἐκάλεσεν ὅλους, αὐτοί δέ ὡς πονηροί καί ἀπρόκοποι, ἐπροφασίσθησαν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Πρῶτον μέν αὐτοί οἱ δοῦλοι εἶναι οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι, οἱ ὑπηρέται τοῦ Χριστοῦ καί Κήρυκες τῆς πίστεως• δεύτερον οἱ ἑβδομήκοντα καί οἱ διάδοχοι αὐτῶν, ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ δέ προσκαλεσμένοι στούς γάμους, δηλαδή στήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, τούς ὁποίους ὄχι μόνον μίαν φοράν ἐκάλεσεν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί πολλάκις, εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι. Ταῦροι εἶναι ἡ πλουσία ἀπόλαυσις τῆς τρυφῆς τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων καί δωρεῶν. Τά σιτιστά εἶναι αὐτός ὁ Μόσχος ὁ σιτευτός, ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀληθινή καί ἡδυτάτη ἀπόλαυσις τῆς πνευματικῆς θεωρίας.

Τό «πορεύεσθε, λοιπόν, εἰς τάς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καί ὅσους ἄν εὕρητε καλέσατε εἰς τούς γάμους», εἶναι τό ἄνοιγμα καί ἡ Καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας σ’ ὅλον τόν κόσμον, ἀρκεῖ αὐτός νά ἀποδεχθῆ τήν Πίστιν, καί νά εἶναι στολισμένος μέ ἔργα θεάρεστα καί ἄξια τῆς πίστεως. Εἰσελθών ὁ Βασιλεύς, εἶδεν ἄνθρωπον, πού δέν ἐφόρει ἔνδυμα γάμου, καί τοῦ λέγει• «πῶς ἦλθες ὦδε, μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Ἡ θεία Χάρις προσκαλεῖ τόν ἄνθρωπον καί τόν καθαρίζει, ἀλλά πρέπει καί αὐτός νά φυλάξη καθαρά τά ἱμάτια πού ἐνεδύθη τήν ἡμέραν τῆς Βαπτίσεως, διότι αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τήν γνώμην καί τήν προαίρεσιν του καί διότι εἶναι ἀδύνατον νά εἰσέλθη κανείς στήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἔχοντας ἀκάθαρτον τήν ψυχήν του.

Ἡ κόλασις δέν ἔγινεν γιά τόν ἄνθρωπον, ἀλλά γιά τούς Δαίμονες• ἡ δέ Βασιλεία καί ἀπόλαυσις τῶν ἀφθάρτων ἀγαθῶν ἀπό τήν ἀρχήν τοῦ Κόσμου ἡτοιμάσθη γιά τόν ἄνθρωπον, καί ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι γινόμεθα γιά τά κακά μας ὑπόδικοι τῆς κολάσεως• διότι ἀπό τά ἔργα τοῦ καθενός γίνεται ἡ καταδίκη καί ἡ δικαίωσις.

῎Ας ἀκούσωμεν, ὅσοι ἀπολαύσαμεν τά θεῖα μυστήρια καί ἐτολμήσαμεν νά εἰσέλθωμε στούς βασιλικούς γάμους ἐνδεδυμένοι στήν ψυχήν μέ ῥυπαρά καί μεμολυσμένα ἱμάτια. ῎Ας συλλογισθοῦμεν τί μέλλει νά πάθη ὅποιος ἔχει ἔργα ἀκάθαρτα• ἄς φοβηθῶμε τήν δύναμιν τοῦ λόγου, ἄς φρίξωμεν τήν ἀπειλήν τῆς φρικτῆς καί φοβερᾶς ἀποφάσεως.

῎Ας μή ἔχωμεν τό θάῤῥος μόνον στήν πίστιν, ὅτι ἐκλήθημεν χριστιανοί. «Πολλοί εἰσί κλητοί, ὀλίγοι δέ ἐκλεκτοί». Ἐγίναμεν κλητοί κατά χάριν, ἄς γίνωμεν λοιπόν ἐκλεκτοί καί κατά προαίρεσιν. ῎Ας μή φανοῦμεν ἀνάξιοι τῆς κλήσεως τῆς Ἐκκλησίας• ἄς μή τολμήσωμεν νά πλησιάσωμεν τήν δεσποτικήν τράπεζαν, φοροῦντες ἀκάθαρτα ἱμάτια.

῎Ας σεβαστοῦμεν τήν φιλανθρωπίαν τοῦ Θεοῦ πού μᾶς ἐκάλεσε καί κανείς ἄς μή συνεχίση νά μένη μέ ῥυπαρά ἐνδύματα, ἀλλά ὁ καθένας ἄς φροντίζη γιά τήν στολήν τῆς ψυχῆς του. ῎Ας ἀκούσουν, ἄνδρες καί γυναῖκες, δέν χρειαζόμεθα χρυσοΰφαντα ἐνδύματα, πού μᾶς στολίζουν ἐξωτερικά, ἀλλ’ ἐκεῖνα πού μᾶς στολίζουν ἐσωτερικά. Ἐν ὅσῳ θά ἔχωμεν αὐτά, εἶναι δύσκολον νά ἐνδυθοῦμεν ἐκεῖνα. Δέν εἶναι δυνατόν νά καλλωπίζωμεν συγχρόνως καί τήν ψυχήν καί τό σῶμα. Τί χρήματα ἐξοδεύονται γιά τόν στολισμόν τῆς βρωμερᾶς σαρκός πού σήμερον εἶναι καί αὔριον σαπίζει καί φθείρεται, ἡ δέ ψυχή μένει γυμνή πεινασμένη καί ἄπορος, καίτοι εἶναι ἀθάνατος, καί δέν ἀποθαίνει οὐδέποτε!

῎Ας ἀπαρνηθῶμε λοιπόν τά σωματικά θελήματα, καί νά ὑπακούσωμε τοῦ Κυρίου μας• ἄς ἀποῤῥίψωμε τά ἔργα τῆς αἰσχύνης, καί ἄς θησαυρίσωμε γιά τόν Οὐρανόν, γιά νά μείνωμεν πάντοτε πλούσιοι, ἐνδεδυμένοι στολήν λαμπράν καί ὑπέρφωτον, καί νά συνευφραινώμεθα μέ τούς Ἁγίους δοξάζοντες Πατέρα, Υἱόν καί Πνεῦμα ῞Αγιον, τήν μίαν παναγίαν Θεότητα. Ἀμήν.


ΠΡΟΪΟΝΤΑ